Vannacht heb ik slecht geslapen. Om het uur wakker en moeite om de juiste draai te vinden. Marieke ligt naast mij in een diepe slaap, alhoewel ze af en toe toch half wakker wordt van mijn gewoel. Om zeven uur loopt Marieke's wekker af. Anders dan anders doet ze meteen het licht aan. "Och ja", denk ik, "ze moet het UMC bellen.". Ik doezel weer weg en vang nog net op dat we om half negen al terecht kunnen. Stiekem had ik toch gehoopt dat we pas om 10:00 uur hoefden op te draven...
Tijdens het ontbijt zag ik hoe gespannen Mariek was. Ongedurig hield ze de klok in de gaten. Voordat ik mijn laatste slok Optimel had weggewerkt stond ze al in de startblokken. Jas aan en sleutels in de hand. "Vergeet je legitimatiebewijs niet hè!". Iets na half acht zaten we in de auto. Ieder vezonken in z'n eigen gedachten. Het was rustig op de weg en voor half negen kwamen we aan bij het UMC. Navraag bij de receptie leerde ons dat we route 794 moesten volgen om bij de verloskamers te komen. Daar mochten we even plaats nemen in de wachtkamer. Nog voordat ik mijn koffie op had kwam zuster Marij al bij ons zitten. Ze probeerde ons een beetje op ons gemak te stellen. Waarschijnlijk wist ze dat dat in de wachtkamer toch niet zou lukken, want al snel begeleidde ze ons naar verloskamer 4. "Vandaag is dit jullie kamer.", zei ze.
Ga door met lezen van "De bevalling (deel 1)"
Daar was ze dan, ons kleine meisje. Een klein poppetje.. Twan had alles helemaal meegemaakt en ik was na de bevalling vooral heel verdrietig. Verdrietig omdat ik haar nu echt af moest geven, omdat ik nu helemaal niets meer kon doen, omdat het allemaal voor niets was geweest. Toen ik haar zag, gewikkeld in haar zachte, roze handdoek, was ik ook teleurgesteld. Zo'n lief klein meisje, helemaal gaaf, behalve haar hoofdje en ik mocht haar niet houden. Madelief had de weeen niet overleefd, bij mijn gevoel was ze er al sinds vanochtend niet meer. Onze kleine meid was niet bestand tegen die druk. 
